Metoda elektromagnetyczna wykonywana przy użyciu aparatury (konduktometrów) działa w oparciu o prawa fizyki, określające sposób rozchodzenia się pola elektromagnetycznego w ośrodku geologicznym, głównie w oparciu o równania maxwell?a opisujące sprzężenie pola elektrycznego i magnetycznego, kiedy pola zmieniają się w czasie. W metodzie tej źródło pola pierwotnego, a więc cewka nadawcza przemieszcza się równocześnie z cewką odbiorczą wzdłuż profilu ze stałym odstępem między nimi bez użycia kontaktu (uziemienia) z podłożem.


Metodą tą mierzona jest pozorna przewodność elektryczna (mS/m) operator cewki odbiorczej mierzy składowe amplitudy rzeczywistej (in phase) i urojonej (out of phase) wtórnego, pionowego pola magnetycznego hs w stosunku do pola pierwotnego hp. Tak wykorzystywane właściwości fizyczne pozwalają na lokalizacje obszarów obniżonej przewodności. Miejsca te mogą być obszarami w których wysypują rozgęszczenia gruntów bądź pustkami w górotworze. Opisywana metodą można również określić miąższe warstwy otworów piaszczystych, lokalizację odcieków ze składowisk odpadów, lokalizację umiejscowionych w gruncie metalowych przedmiotów. Głębokość penetracji metody w głąb górotworu należy od:

- częstotliwości i przewodności elektrycznej ośrodka, przez który propaguje,

- odległości między anteną nadawczą, a odbiornikiem,

- orientacji anten.