Podstawą metody elektrooporowej jest badanie zmian pola elektrycznego wytworzonego sztucznie w ośrodku przez układ elektrod. Układ ten zasilany jest prądem stałym, elektrody umieszczone są w różnych konfiguracjach w zależności od charakteru pomiarów
i własdanego ośrodka. Najczęściej stosowane są proste układy czteroelektrodowe i trójelektrodowe w układzie Wennera
i Schlumbergera, składające się z dwóch elektrod zasilających prądowych i dwóch elektrod pomiarowych. Opisywana metoda elektrooporowe bardzo dobrze sprawdza się przy lokalizacji występowania zagrożenia powierzchni w postaci deformacji nieciągłych terenu. Metodą tą można stosować również do: przebiegu uskoków geologicznych, rozpoznawania struktur geologicznych, poziomów wodonośnych, określania przebiegu infrastruktury podziemnej. Zasięg głębokościowy metody uwarunkowany jest od mocy aparatury, odległości między elektrodami zasilającymi oraz geologią badanego podłoża.